
Amerika verloor de oorlog door de televisie, die fel realistisch aan het Amerikaanse publiek toonde wat het leger daar aanrichtten en meemaakten. Het volk ging zich hierdoor afvragen of de oorlogsdaden allemaal zo eervol en nodig waren. Het Amerikaanse leger had ‘de fout’ gemaakt verslaggevers vrije toegang tot de oorlog te verschaffen. In die tijd werd er zeer weinig gemanipuleerd met beeld op de televisie. Rond 1960 was er dan ook nog geen reclame op de televisie. De televisie werd slechts gebruikt om de werkelijkheid te beschrijven. Dit bemoeilijkte het glorieus oorlog voeren dan ook voor het Amerikaanse volk in Vietnam. De keiharde beelden op de televisie oefende zoveel invloed uit op de mensen dat de regering hun steun verloor.
Ook het nieuws bespeelt de kijker. Het nieuws maakt een selectie uit de voor hun meest interessante onderwerpen. Lang niet al het nieuws wordt uitgezonden. Een probleem is dat het nieuws vaak te sensationeel wordt gebracht. Je zit vaak eerder naar een nieuwsshow dan een nieuwsuitzending te kijken. Nog een probleem is dat veel nieuwszenders nou niet bepaald kritisch zijn. Denk aan het keurige CNN van de Verenigde Staten. Zij zullen in een uitzending nooit de oorlog in Irak ongunstig beoordelen. Dit heeft invloed op ons. We zien heel veel niet en wat we wel zien, is dat wel eigenlijk zo? Het antwoord is nee. De televisie kraamt enkel leugens uit.
De mens oordeelt met zijn ogen en oren. Daar wordt dan ook handig gebruik van gemaakt. Door middel van interactie tussen meerdere sprekers, humor, muziek, een scherpe commentaarstem en rake beelden kan de kijker emotioneel betrokken worden bij een boodschap op de televisie.
Een goed voorbeeld hiervan is natuurlijk de reclameboodschap. Een reclameboodschap probeert een groot publiek te beïnvloeden en dat publiek tot iets te verleiden. Door een deuntje aan een reclameboodschap te koppelen en dat herhaaldelijk uit te zenden kan de ontvanger beïnvloed raken in het proces van onthouden. Iedereen heeft wel eens ‘dat irritante deuntje van de tv’ in zijn of haar hoofd.
Moore gaat verder met het manipuleren van het materiaal. In plaats van keiharde bewijzen op tafel te gooien, zien we hoe Britney Spears haar president blind vertrouwt en hoe mariniers jongeren werven voor de oorlog. Hij gebruikt humor en beelden die voor altijd op je netvlies blijven plakken. De vredige beelden van spelende kinderen zijn in de documentaire net voor de aanslagen in Bagdad te zien. Een beetje opvallend, nietwaar? Moore creëert hier ook duidelijk een eenzijdig beeld. Hij zet eigenlijk een illusie neer waar veel mensen zijn ingetrapt. De documentaire is goed bezocht en heeft veel geld opgebracht. Veel mensen vonden zijn conclusie aannemelijk. Men heeft echter niet de echte waarheid mogen aanschouwen. De echte waarheid ligt in het midden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten